IN MEMORIAM
Geboren te
Roermond : 20 juli 1912
Eerste Professie : 1 mei 1942
Overleden te Boxtel: 29 maart 2008
Omringd door
medezusters, familie en kennissen hebben we op 3 april 2008 afscheid
genomen van Zr. Agnes in het woon en zorgcentrum
Molenweide in Boxtel. Daarna werd zij begraven op de begraafplaats
Munsel te Boxtel, waar zij rust temidden van haar medezusters.
Tijdens de uitvaartdienst werd haar missionarisleven door Jeanne Simons als
volgt verwoord:
EERSTE LEVENSJAREN EN INTREDE
BIJ DE WITTE ZUSTERS
Zuster Agnes was geboren in 1912 als oudste in een gezin van 10
kinderen: zeven meisjes en drie jongens. Een broer priester in Duitsland, een
broer in Roermond, een zus Karmelietes, en een zus in Belgie zijn nog in leven.
Haar vader
Toen ze 16 jaar was, was haar moeder in verwachting van haar jongste
zusje. Op een avond werd moeder met spoed naar het ziekenhuis
gebracht met ernstige complicaties in verband met de bevalling. Toen
Vader terug kwam van het ziekenhuis had hij tranen in de ogen en hij zei tegen
haar: moeder zal wel niet meer thuis komen, het is heel erg met haar…
Dit had Agnes erg aangegrepen en in haar eerste opwelling was ze bereid
haar leven te geven, als moeder maar bij vader en de kinderen kon blijven. Gelukkig
liep alles goed af.
In 1938 trad Agnes in bij de Missiezusters van O.L.Vrouw van Afrika ofwel Witte Zusters en 2 mei 1942 legde ze
haar eerste gelofte af en kreeg ze de naam André de Crête.
Ze volgde de opleiding voor verpleegster van 1942 tot
NOORD AFRIKA, GUINEE EN BURKINA
Daarna vertrok ze naar Noord-Afrika waar ze werkte in ziekenhuizen in Biskra, Laghouat en Djelfa.
De leefwijze was er Frans georiënteerd en in het grote ziekenhuis waar
ze werkte was er een eerste klas afdeling voor Europeanen en rijke Arabieren.
Met medezusters trok ze ook de dorpen in om mensen ter plaatse te verplegen.
In 1953 kreeg ze haar benoeming voor Nzérékoré in Guinee,
West-Afrika waar ze werkte in een regeringsziekenhuis. Agnes had veel kennis
over de mensen aldaar en hun gebruiken b.v over de
verschillend stammen en talen, gebruiken rond het huwelijk, de taakverdeling
tussen mannen en vrouwen bij het werk.
Van 1961 werd de situatie voor buitenlandse missionarissen in Guinee
steeds moeilijker. De Bisschop, Mgr. Maillat (Witte Pater),
had hierin voorzien en bevorderde sterk de opleiding van catechisten. Ook
werden Afrikaanse Priesters van elders ingeschakeld.
De communistische invloed werd steeds sterker en in 1967 werd Agnes samen
met andere missionarissen Guinee uitgewezen.
Dit kwam hard aan voor Agnes. Niettemin nam ze de draad weer op en kort daarna
vertrok ze naar Bobo Dioulasso in Opper-Volta, het tegenwoordige Burkina-Faso
waar ze óók weer werkzaam was in de verpleging. Ze was daar aardig goed ingeburgerd
(zonder een inburgeringcursus…!) Ze was dichtbij de
mensen, en die ervaring heeft haar veel geleerd over ziekten en medicijnen, de
invloed van wonderdokters en ook door haar omgang met Afrikaanse Zusters en
verpleegsters, heeft ze veel geleerd wat goed van pas kwam in haar werk als
verpleegster.
TERUG NAAR NEDERLAND
In 1975 heeft ze Afrika ingeruild voor de medische zorg aan onze zieke
zusters in Sterksel. Dat heeft ze met hart en ziel gedaan. In 1980 was er een
korte onderbreking in Den Bosch en Biezenmortel en daarna keerde zij weer terug
naar Sterksel voor de ziekenzorg.
In 1984 boden de Zusters Kanunnikessen van de Heilige Augustinus, vijf kamers
in hun klooster “Alix le Clerc” in Vught aan. De vijf zusters, waarvan Agnes ook deel uit maakte, hebben daar een
communiteit gevormd. Het waren gelukkige jaren voor haar. Ze kon haar “hobby” (schilderen)
ontwikkelen. Ze schilderde mooie kaarten en kleedjes die ze cadeau gaf bij
bijzondere gelegenheden. Maar ook vergat ze Afrika niet en
verkocht ze kaarten om zo een bijdrage te leveren voor de “missie” en het
apostolaat voor de minst bedeelden.
De ijver voor de missie in Afrika was altijd aanwezig, alsook het gebed.
Ze is ook een tijdje ingeschakeld geweest bij
de S.O.S.
gebedslijn in Eindhoven. “Ora et Labora”, bid en werk waren in haar
hart geschreven en een diep geloof heeft haar altijd staande gehouden ook als
het moeilijk was.
Ze heeft ook in alle oprechtheid erkend dat haar “ongeduldig karakter” bij
het ouder worden niet afnam, integendeel. Ze betreurde
dat maar van de andere kant kon ze heel dankbaar zijn en dat maakte alles weer
goed.
In 1992 maakte ze deel uit van een communiteit van Witte zusters in Reuver
waar ze samen woonde met de zusters Dominicanessen.
Na 8 jaar kwam ze in augustus
Op 29 maart is ze in alle rust overleden en in geloof weten we dat ze nu
is opgenomen in de Vreugde en Vrede van de Heer.
DANKBETUIGING
Een speciaal woord van dank voor het verzorgend
personeel van Molenweide, de familie en medezusters voor al hun goede zorgen
voor Agnes.
Agnes, wij gaan je nu uitgeleiden met een dankbaar hart voor alles wat
je betekend hebt voor zoveel mensen in Afrika en voor onze Congregatie.
Agnes, bedankt voor wie je was.
Rust in vrede!
Webmaster-NL |
![]() |